NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dwayne, skarbie, podaj hot doga.
Dziękuję.
Założyłam się z Dwaynem o 20 dolców, że zajmie ci to 30 sekund więcej.
Przykro mi.
Nie spodziewałem się drugiego ciężarka.
Płać na czas, to nie będziesz musiał bawić się w Houdiniego pod wodą.
Odpuść mi trochę, Sal. Zawsze w końcu płacę.
Kilka dni spóźnienia i kilka tysi w plecy.
Przynajmniej jestem konsekwentny.
Masz tydzień na spłatę.
Albo przywiążemy ci trzeci ciężarek.
Dostaniesz pieniądze. Całość. Na czas.
Pięćdziesiąt, że nie da rady.
W to się nie bawię.
Babciu, patrz.
Sal dała mi tydzień na spłatę. Mam jeszcze 12 godzin.
Czyli to nie ona próbowała cię zabić?
Jeszcze nie.
Kto inny tak bardzo chce cię zabić, że dźga laskę, którą wyrwałeś w barze?
Parę osób zostawiło mi trochę kasy, którą powinienem odebrać.
Zostawiło ci kasę?
Bo ich...
szantażowałem.
Założę się, że to któryś z nich.
Czyli jesteś hazardzistą i szantażystą?
Tak, ale jakie robię burgery.
Mogłeś wspomnieć, wiedząc, że ścigam niewłaściwego gościa.
Mówiłaś, że wiesz, kto to.
Uznałem, że superdetektyw wie, co robi.
Co masz na tych ludzi?
Nie mam pojęcia.
Szantaż działa, gdy masz na kogoś haka.
Wiem tylko, że są źli.
A kto nie jest?
Powinienem wspomnieć o czymś jeszcze. Jestem... jak ty.
Lubisz burgery i burbon?
Tak, ale jestem też...
superem.
Wyczuwam w ludziach ich mroczną stronę.
Zło, które uczynili, czynią lub dopiero mają zamiar uczynić.
Ci najgorsi nie mają poczucia winy.
To, co widzę i czuję...
to pustka, brak człowieczeństwa.
Im są bliżej mnie, tym większe kłucie czuję w głowie.
Wyczuwasz dupków.
Zabrzmiało prawie, jakbyś mi uwierzyła.
Ostatnia osoba, w której moce zwątpiłam,
skończyła przebita rusztowaniem.
Co jeszcze możesz robić?
Poza szantażem, z którego finansujesz swoje uzależnienie od hazardu.
Powiedziane niemal bez osądzania.
Mówię tylko, że jeśli nie ściemniasz, twoja moc...
może być użyteczna.
To ciągły ból głowy,
od którego uwalnia mnie tylko hazard, alkohol i seks.
Dlatego nie wyczułeś nożownika?
Teraz też boli cię głowa?
Wtedy by mnie tu nie było.
Zacznij od początku.
- Ile osób szantażowałeś? - Trzy.
Wysyłałem im anonimowe liściki.
Coś w stylu: „Wiem, co zrobiłeś. Zapłać”. Podawałem miejsca na zostawienie kasy.
Pieniądze prawdopodobnie nadal tam są.
Pewnie, przyczepione do bomby albo skorpiona.
Albo gotowe do odbioru.
Podaj nazwiska, adresy i inne szczegóły.
Poszperam, sprawdzę miejsca odbioru.
Jeśli któryś zostawił pieniądze, odwiedzimy go.
My?
Ktoś śledził cię aż tutaj.
Pójdziemy i się pokażesz.
Może się zdradzi.
Ale... co z pieniędzmi?
Mam to gdzieś. Obrabiaj sobie złych gości.
Interesuje mnie tylko gnojek, który mnie dźgnął.
Co twoja głowa mówi o naszym gościu?
Wszystko w porządku.
Wszystko, co o nich wiesz. Wtedy wezmę się do pracy.
Uznałam, że powinnaś wiedzieć, że Brandt jest w więzieniu.
Słyszałam.
Ten, co cię zaatakował, jest na wolności.
- Wiem. - Dorwijmy go.
Już nad tym pracuję.
Jeśli zostaniesz w tym stanie zaatakowana...
Nie chodzi o mnie. Chcą dorwać jego.
Tak? Nie mogę teraz rozmawiać. Uspokój się.
Kto to?
Facet, którego wyrwałam w barze.
Możliwe, że ma zdolności, które mogą mi się przydać.
- To eufemizm? - Pracujemy nad tym.
W razie czego dzwoń.
Czemu ktoś chce go zabić?
Nad tym właśnie pracujemy.
A ja nie robię nic.
Na świecie jest dużo złych ludzi.
Po co mamy się dublować? Znajdź sobie własnego zbira.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
A ty mojej. Jasne?
Jasne.
Spokojnie. Dostanie swoją kasę.
Powiesz Blaskowski, żeby wyluzowała?
Spotkam się z nią później.
Pracuję nad tym.
Nie. Ty nie...
„Blaskowski”.
By szukać prawdy pośród kłamstw.
Po to zajęłam się tym biznesem.
Muszę wiedzieć.
Ale tu nie ma prostych odpowiedzi.
Chyba że są.
Cel numer jeden. Todd White. Na pewno ma coś na sumieniu.
Szczęście się do nas uśmiechnęło.
Bo ustawiłeś poprzeczkę na byciu utopionym albo zadźganym.
Dobrze ukrywa, co zrobił.
Jedyne, co wiem, to że jest księgowym. Nie ma rodziny ani wykroczeń.
Policja łapie oczywistych bandziorów, ja tych ukrytych.
Jezu.
Aż tak boli?
Zacznie, jak się do niego zbliżę.
Jeden do trzech, że to nasz niedoszły morderca.
Bywało gorzej.
Może nie ma go w domu.
Tak?
Dostawa.
Proszę zostawić w lobby.
Trzeba podpisać.
Hurra.
Trzeba dwojga, by dostarczyć paczkę?
- Nie poznaje nas. To nie on. - No. Szukajmy dalej.
A moja paczka?
Nie ma, ale chcę zadać parę pytań.
Jeśli jesteście od ubezpieczyciela, już złożyłem oświadczenie.
- Oszustwa podatkowe? - Być może.
Poślizgnąłem się na mokrej podłodze w sklepie.
To nieprofesjonalne, by ubezpieczyciel oskarżał...
Co z panią?
- A może nie. - A może twoja moc to lipa?
Masz rację. Chodźmy.
Czemu zapłacił pan szantażyście?
- To była pani? - Proszę odpowiedzieć.
Mam dość pani pytań.
Przyznała się pani do wymuszenia, nie wspominając o napadzie.
- Dzwonię na policję! - Żadnej rodziny ani dzieci, co?
To wtargnięcie! Wniosę oskarżenie.
Nie może pani tak wchodzić do mojego domu!
Nie może tu pani wchodzić.
Łamie pani prawo.
To prywatne mieszkanie.
Wiem, że wygląda to dziwnie.
Jestem artystą...
Słuchaj...
To nie to, na co wygląda.
Spokojnie.
Proszę mnie nie dotykać!
Wypuść mnie! Otwórz!
Numer alarmowy, w czym mogę pomóc?
Ktoś w mieszkaniu B krzyczy, że zatrzasnął się w szafie. Pomóżcie mu.
Ktoś zaraz przyjedzie.
Halo?
To się nazywa zły człowiek.
Mój najbardziej heroiczny czyn w tym roku zajął niecałe dwie godziny.
Dla ciebie to nowość, dla mnie dzień jak co dzień.
Gdybyś był sam i dowiedział się, kim jest,
co byś zrobił?
Zażądał więcej kasy.
A potem wydał go policji.
To przecież dzieci.
- Nie jestem zbokiem. - Dobra.
Sprawdzasz, czy można na mnie polegać.
Mówiłam, że na nikim nie polegam.
To dobrze.
Czas odebrać kolejną wymuszoną kasę.
Teraz mamy 50% szans, że to on.
Tak?
Sal Blaskowski to bukmacherka, którą sześć lat temu aresztowano za napad,
ale się wywinęła.
- Kto? - Zapytaj kumpla.
Ludzie Blaskowski grozili mu przez telefon.
Może to ona wysłała tego zamachowca.
Jezu. Jesteś jak zacięta płyta.
To nazywa się upór i jest cechą pozytywną.
Tyle że się mylisz, a my już prawie go mamy.
Mimo wszystko jest niebezpieczna.
Twój znajomy mógłby nas do niej skierować.
Powinnyśmy ją sprawdzić.
Mam ją gdzieś.
Słyszałaś?
Głośno i wyraźnie.
ZARZUTY O NAPAŚĆ WYCOFANIE
Jest banalnie prosty w użyciu.
Wygląda dziwnie, ale się pani przyzwyczai.
Niedługo nie obejdzie się już pani bez uchwytu
i ławeczki kąpielowej w wannie.
Proszę się pozbyć dywanów. Można się o nie potknąć.
Pani meble są za niskie.
Najlepiej sprawdzi się rozkładany fotel na środku pokoju
- ze swobodnym dostępem do sypialni. - Rozkładany fotel?
Nie są takie złe. Moja siostra ma skórzany.
- Dowiem się skąd. - To chyba trochę za wcześnie.
Prosiła pani o podawanie edawaronu w domu.
Po godzinie będzie się pani chwiała na nogach.
W pani stanie nie można ryzykować upadku.
Spóźnię się do pracy.
Wiem, że trudno prosić o pomoc, ale w końcu będzie pani jej potrzebowała.
Teraz chcę zostać sama.
- Dwie minuty na poręcze przyłóżkowe? - Żegnam.
STARE DOBRE CZASY
Cześć.
Brakowało mi ciebie wczoraj.
Smakujesz jak...
energetyki i smutek.
- Siedziałeś tu całą noc? - Tak.
„Zarządzanie organizacją non profit i obowiązki powiernicze”?
Nie dziwne, że wyglądasz jak wrak.
- Badam trop dla Hogarth. - Coś się nie zgadza?
Zgadza. Tylko...
nie wiem, czy pracuję dla firmy, czy dla Hogarth.
- To jedno i to samo. - Nie zawsze.
Zapytałabym, czy chcesz pogadać, ale...
Nie mogę. Taką mam umowę o pracę.
Którą ja sporządziłam.
Jesteś aż tak dobra.
To będzie problem? Że nie możemy rozmawiać?
Nie wiem. Mówią, że komunikacja to klucz do udanego małżeństwa.
Nie jesteśmy małżeństwem.
- Chyba że coś planujesz. - Mam wobec ciebie plany.
Czyżby?
Dobra. Muszę przeczytać akta.
A ty musisz zająć się tym.
- Pogadamy później? - Tak.
To tutaj.
Cel numer dwa namierzony.
Kolejny sukces.
Chyba jest...
tam.
- W czym mogę pomóc? - Zna go pani?
- A powinnam? - Znowu pudło.
Dostała pani list z żądaniem pieniędzy.
Zapłaciłam. Czego jeszcze chcecie?
- By się pani przyznała, co zrobiła. - W porządku. Zrobiłam to.
- Co? - Przecież wiecie.
Co? Otruła pani kogoś? Prowadzi pani pseudohodowlę?
Proszę powiedzieć, jak będę blisko.
Naprawdę nie wiecie.
Nieważne. Jones, kończy mi się czas.
Coś ma pani na sumieniu, inaczej by pani nie zapłaciła. Co?
Podkradałam drobną gotówkę firmy na sfinansowanie operacji matki.
A potem pogrzeb.
Musiałam sprzedać jej obrączkę, by zapłacić szantażyście. Ale nic więcej.
Nikt na tym nie ucierpiał.
Nie wszyscy muszą być pedofilami. Chodźmy.
- Jest gorzej, niż mówi, prawda? - Nie wiem.
Wiesz. Ale chcesz jej odpuścić.
Bo to nie ma znaczenia.
Dla mnie, jak widzisz, ma.
Reyna Pincer zdefraudowała miliony z waszych kont emerytalnych.
Jeśli nie chcecie pożegnać się z kasą na stare lata,
radzę wam coś z tym zrobić.
Dla nich też ma to znaczenie.
O czym ona mówi?
Przestań!
Malcolmie, przestań.
To ja.
Co...
Operacja się udała.
Jezu.
Mogę teraz robić różne rzeczy. Dobre rzeczy.
Włamywać się i kraść poufne dokumenty?
- To nic dobrego. - Chyba że komuś pomoże.
Ktoś musi zająć się dupkami, których broni Hogarth,
zanim skrzywdzą więcej osób.
Nie pierwszy raz to robisz.
Zdarzyło mi się naprawiać wasze błędy.
- Hogarth by się nie zgodziła. - Tylko jeśli jej powiesz.
Ja tu pracuję. To moja praca. Bronienie ciebie nią nie jest.
Jeśli powiesz o mnie Hogarth, zrobisz więcej szkody niż pożytku.
Mnie i sobie.
Czy ty mi grozisz?
Mówię tylko, że wiesz, że mam rację.
A ty nie.
- Co za bzdury. - Czyżby?
Wynocha.
Wynoś się, zanim wezwę ochronę.
Ostatni nie zapłacił. Chyba się co do niego myliłem.
To ten facet i się z nim spotkamy.
Ja muszę spłacić dług. I wreszcie mam czym.
Dobra. Sama się tym zajmę.
Myślisz, że nie próbowałem?
To tak nie działa.
Zawsze gdy chcesz coś naprawić,
masz 50% szans, że tylko pogorszysz sprawę.
Marna wymówka. A wierz mi, próbowałam wszystkich.
Wiem, czego chcesz. Wspólnie pokonać wszystkich bandytów.
Zgłupiałeś. Nie potrzebuję cię.
Nie, ale chcesz...
żebym powiedział ci, kto jest zły, a ja mogę to zrobić.
Nie potrzeba nawet sądu.
Ale tego nie zrobisz, bo jesteś tchórzem.
Nie, bo to nic nie zmieni.
Moglibyśmy powstrzymywać przestępców do końca życia,
a i tak nic nie zmienimy.
Spróbuj nie dać się zabić.
Wielka randka?
Impreza prywatna. Drzwi również zamknęłam, by zachować prywatność.
To też sprawa prywatna. Mam coś na Petera Lyonne.
Musiałem pogrzebać. Sprawdziłem jego przeszłość, życie prywatne i rodzinę.
Nawet szkolną księgę jego żony. Urocza para.
STARE DOBRE CZASY
Mam zniszczyć Petera, żebyś mogła odbić mu żonę.
- Nie twoja sprawa. - Nie?
Poza tym taki zdradziecki, narcystyczny manipulant jak Peter
nie jest wart twojego współczucia.
Bo ty jesteś bez grzechu, prawda?
Jeśli będę chciała być obrażana, zadzwonię do Jessiki.
Prosiłam o wyniki, a ty poległeś.
Właściwie to znalazłem coś, co mogłoby zniszczyć małżeństwo Petera
- i posłać go do pudła. - Co?
Jeśli mam niszczyć ludziom życie,
chcę coś więcej niż biurko w archiwum.
Wykorzystujesz przeciwko mnie moje prywatne życie?
Nie podobasz mi się od tej strony.
Sobie też nie.
Dlatego chcę też
nowej umowy o pracę i premii motywacyjnej.
Wysłałem ci moją propozycję.
Firmy na to nie stać.
To znajdźcie sobie nowego śledczego.
Za co będę ci płacić, Malcolmie?
Zgódź się na moją kwotę.
Zgadzam się, oby było warto.
Peter wypłaca pieniądze z konta fundacji,
którą z Kith założyli po śmierci córki.
Kupuje za nie prezenty swoim kochankom.
- Czasem opłaca im czynsz. - To...
- Warte swojej ceny. - Zależy, co z tym zrobimy.
Możemy powiadomić wszystkich związanych z nim ludzi, w tym Kith.
Nie wyda się, że wyszło to od nas?
Nie.
Tylko my będziemy wiedzieli, że zniszczyliśmy mu życie.
Nie tylko jemu.
Co chcesz zrobić?
Nic.
W tej chwili.
SALA KONCERTOWA THOMASA MOREAU
Debussy jest oklepany do bólu.
Słyszałam Morze już tyle razy, że zaczynam mieć chorobę morską.
Powinnam była zabrać cię na kręgle?
Nie, jest miło. Choć kręgle też uwielbiam.
Chcę, byś kogoś poznała.
- Mathias, to ty? - Przepraszam.
- Jeri, co za miła niespodzianka. - Owszem.
Dobrze cię widzieć. To Kith Lyonne. Kith, to mój klient, Mathias Cole.
Dyrektor muzyczny filharmonii.
Przecież wiem. Miło mi, panie Cole.
- Mnie również. - Jesteście z jednej branży.
Ale nie z tej samej ligi.
Kith jest wiolonczelistką. Jedną z najlepszych, jakie znam.
Pani mecenas ma wyrobiony słuch. Gdzie pani gra?
- Uczę. - Jest skromna.
Jej kwartet jest najpopularniejszy w mieście.
Chętnie go usłyszę.
Wszystko zorganizuję.
Świetnie. Jeri, cudownie było cię spotkać.
- I panią... - Kith.
Kith.
- Co to miało być? - Potencjalny przełom.
Dlatego tu przyszłyśmy?
Zrobiłam ci przysługę. Nie widzę, w czym problem.
Bo wszystko jest dla ciebie transakcją.
Wcale nie. Po prostu chcę cię uszczęśliwić.
Bo sama dawno nie byłam tak szczęśliwa.
Nie psuj mojego najlepszego seksu od lat, prosząc o coś więcej.
Peter i ja tyle razem przeszliśmy...
Dlatego...
zasługujesz na więcej.
Nie negocjuj ze mną. To nie arbitraż.
Kith, którą poznałam na studiach,
chciała być koncertmistrzynią w najlepszych orkiestrach świata.
Komponować, dyrygować. Jesteś za dobra na uniwersytecki kwartet.
Nie jestem. I nie przeszkadza mi to.
A tobie?
Oczywiście, że nie.
Nie jestem twoim pionkiem, Jeri. Nie możesz mnie kontrolować.
Co to ma być, Sal? Przyniosłem ci kasę!
Trzy godziny za późno.
Jak by to wyglądało, gdybym ci znowu odpuściła?
Tym razem trzy ciężarki.
Panowie...
Dawaj 20 kg.
Do cholery, nie róbcie tego! Zabijecie mnie.
Dobrze o tym wiecie. Ucierpią na tym wasze interesy.
Chcesz mnie uczyć, jak robić interesy? Proszę cię.
- Do wody. - Zabijecie mnie!
Nie!
To go nauczy, chłopcy.
Dwayne! Skarbie!
Kim jesteś, dziewczynko?
Nic ci nie jest?
Kim jesteś?
Nieważne. Uciekaj. Już.
Przyleciałaś tu czy co? Podwieźć cię?
Mam auto.
O mój Boże. Przepraszam.
Mamo! Jezu!
Wytrzymaj.
Co ty robisz?
Przypominam ci, jak oddaje się kontrolę.
Co sądzisz?
Niezapomniany wieczór.
Może to nie kręgle, ale...
- Nie odbieraj. - To Peter.
Cześć, kochanie.
Nagrałam.
Na pewno.
Już wracam do domu, więc obejrzymy razem.
Kocham cię.
Wybacz, chcę zdążyć na pociąg.
Dziękuję za ten wieczór.
„Światło księżyca” nigdy nie brzmiało tak pięknie.
Do trzech razy sztuka...
gdy czeka cię konfrontacja z dupkiem, który cię dźgnął.
Trzeba tylko upewnić się, że to właściwy dupek.
Fotograf amator.
Ale żadnych selfie.
Woli podglądać innych.
NEUROPSYCHOLOGIA DZIECKA
Nie są to lekkie lektury.
Prawnik.
Psycholog.
Chemik.
I inżynier.
Ambitny, ale roztrzepany.
TRENER ZAPASÓW
ZA POSTĘPY W ZAPASACH
Jest wysportowany i agresywny.
Gregory Sallinger, kawaler, fan literatury faktu i robaków.
Mam cię, ty cholerny nożowniku.
Witam.
Chciałaś się ze mną spotkać.
Sallinger, pamiętasz mnie?
Boże, proszę! To boli.
Ledwo cię dotknęłam.
Tak, ale to dobrze wygląda na filmie.
Mam tu ukryte kamery. Znasz to miasto.
Mam dowód, że kobieta z mocami włamała się do mojego domu i mnie napadła.
Tym razem nie będzie ugody ani zajęć z kontroli gniewu.
Gratulacje, wybadałeś mnie.
Badań wymaga fizyka cząstek elementarnych. Ciebie rozgryzłem w jedno popołudnie.
Dlatego krzywdzisz ludzi?
By czuć się silniejszym?
Czy musisz zabić?
Jestem ciekaw...
Co starasz się w tej chwili osiągnąć?
Zdobyć wyznanie.
A konkretnie jakie?
Przecież wiesz. Lubisz znać odpowiedzi.
Mój umysł jest bardzo zdyscyplinowany.
Więc zapytaj o odpowiedź, której nie znasz.
Zapytaj, jak to odkryłam.
Wolę nie wiedzieć.
Bzdura.
Arogancja. Narcyzm.
Ale ty się do tego nie przyznasz, co?
Brniesz dalej w swoją pretensjonalną iluzję,
choć wiesz, że jesteś oszustką.
Kiedyś trafisz na godnego przeciwnika i zostaniesz zdemaskowana.
- I myślisz, że ty nim jesteś? - Skąd.
Przewyższam cię tak bardzo, że jesteś przy mnie mrówką.
Włamałeś się do mojego domu.
A ty do mojego.
Wreszcie jakaś sprawiedliwość.
Dałem ci to, czego chciałaś.
Czeka w domu. Wracaj tam, bo dowiesz się, czego ja chcę.
Własnego pokoju bez klamek?
Szacunku.
Na który ja zasłużyłem, a ty nie.
Numer alarmowy, w czym mogę pomóc?
Proszę... Pomóżcie mi...
Jessica Jones włamała się do mojego domu i mnie zaatakowała.
Proszę się uspokoić. Pomoc już jedzie.
Boże, pomóżcie mi. Ona oszalała.
Chcę wnioskować o zakaz zbliżania się.
Boże.
HOGARTH Roześlij.
Izba przyjęć.
Dzwonię w sprawie pacjentki, Sal Blaskowski.
Przywieziono ją dziś na izbę przyjęć.
Jest pani rodziną?
Chcę tylko wiedzieć, czy jest cała.
Chwileczkę.
Stan pani Blaskowski jest stabilny.
Przełączyć panią do jej sali?
Erik?
Erik!
- Jezu. - Przepraszam. Przysnąłem.
Długi dzień.
Co tu robisz?
Chciałem sprawdzić, czy masz resztę narządów.
Mogłeś zadzwonić.
Telefon wpadł mi do basenu.
Posprzeczałem się z Sal na temat punktualności.
Przy tobie moje wybory życiowe wyglądają dobrze.
Prawdziwe dokonanie.
Chcieli mnie ukarać,
ale pojawiła się jakaś zamaskowana laska.
Uratowała mi tyłek.
Nawet się nie zdążyli obejrzeć. Nie ty ją przysłałaś?
Mówiłam, że polegam tylko na sobie.
Ma podobne metody.
Ryzykuje życie dla nieznajomego.
- Ktoś się włamał? - Twój trzeci cel, Gregory Sallinger.
Powiedział, że coś zostawił.
To nie może wróżyć nic dobrego.
Czy to... krew?
To groźba.
Dlaczego? Zapłacił, czyli to koniec.
BOHATERKA?
Mamy do czynienia z mordercą.
To by wyjaśniało ten potworny ból głowy.
Myśli, że mamy dowód.
Co czyni z nas jego cele. Na razie się nie wychylaj.
Ty też nie powinnaś.
Pewnie tak, ale gnojek dźgnął mnie nożem,
więc nie mogę pozwolić, by dalej robił swoje.
Ja mogę.
Ale przykro mi, że musisz robić to sama.
Dokładnie wiem, czego ci potrzeba.
Stylu, który mówi, że nie wstydzisz się tego, kim jesteś i czego chcesz.
Odważny kolor.
I nie widać na nim plam po winie.
Przyciągałby uwagę.
Właśnie. Zaakceptuj ją.
Niech napełni cię pewnością siebie.
- Ma od ciebie bić, prawda? - Otóż to.
A co mi tam! Zrobię to. Dzięki, Trish.
Cieszę się, że pomogłam.
Mamy kolejny telefon.
Od Jessiki z Hell’s Kitchen.
Cześć, Trish.
Witaj, Jessico. Dzwonisz w sprawie swetra?
Tak, tego, który próbowałaś mi sprzedać.
Zmieniłam zdanie.
Chcę go kupić.
Świetnie. Nasza obsługa klienta czeka na pani zamówienie.
Zajmę się tym. Dzięki, Grace.
Wybacz, Jessico. Nie wiem, o jakim swetrze mówisz.
Dobrze wiesz o jakim.
Namolnym... duszącym...
Najwyraźniej ci nie pasuje.
...i nieustępliwym.
O swetrze, który nie chce się odczepić, nawet gdy go o to proszę.
Próbowałaś naszych mieszanek bawełny?
Trish, potrzebuję pomocy.
Z chęcią pomogę.
Dziękuję za telefon.
OSZUSTKA?
Nie potrzebuję partnerki.
BOHATERKA?
Potrzebuję tajnej broni.